Αρχική Με γνώση και ευαισθησία κοντά στο δημότη  Αρχική
decoration decoration decoration
Γραφείο

Γραφείο: Μενελάου 121 και Έκτορος 105, 13122 Ίλιον

Τηλ. 2102634935

Φαξ. 2102634884

Δείτε τον χάρτη

decoration decoration
decoration decoration decoration
Ψηφοφορία
Είστε ικανοποιημένοι από την διοίκηση του δήμου;
Πάρα πολύ
25%
Πολύ
10%
Λίγο
45%
Καθόλου
20%
Σύνολο ψήφων: 1000
decoration decoration
decoration decoration decoration
Καιρός

ΙΛΙΟΝ

Λίγα σύννεφα
  • Λίγα σύννεφα
  • Θερμοκρασία: 29 °C
  • Άνεμος: Μεταβλητή από Β (360°) σε ΑΒΑ (70°), 2 Μποφόρ
  • Ατμοσφαιρική πίεση: 758 mmHg
  • Σχετ. υγρασία: 43 %
  • Ορατότητα: 10 χλμ
  • Ανατολή ηλίου: 06:40
  • Δύση ηλίου: 20:17
Αναφέρθηκε στις:
Παρ, 17/08/2018 - 18:50
decoration decoration
decoration decoration decoration
Ο Αχιλλέας Πετράς στο facebook
decoration decoration
decoration decoration decoration
Επαγγελματική Δραστηριότητα

decoration decoration

Ιστορία Δήμου Ιλίου

decoration decoration decoration
Ιστορία Δήμου Ιλίου

ΙΛΙΟΝ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

▪ Το Ίλιον είναι ένας από τους 9 δήμους της Δυτικής Αθήνας, ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος σε πληθυσμιακό μέγεθος, με κατοίκους που ξεπερνούν τους 130.000. Έχει συνολική έκταση 9.250 στρέμματα και χωρίζεται οικιστικά σε 7 συνοικίες και 19 γειτονιές.

▪ Το Ίλιον βρίσκεται 8 χλμ. βορειοδυτικά του κέντρου της Αθήνας και συνορεύει ανατολικά με το δήμο Αγ. Αναργύρων, νότια με το δήμο Περιστερίου, δυτικά με το δήμο Πετρούπολης και βόρεια με το δήμο Καματερού, ενώ το κέντρο του είναι είσοδος και έξοδος των δήμων της βορειοδυτικής Αθήνας από και προς τη Δυτική Αθήνα.

▪ Η δημογραφική εξέλιξη του Ιλίου παρουσιάζει αλματώδη άνοδο τα τελευταία χρόνια, καθώς είναι ένας από τους δήμους που δέχτηκαν το μεγαλύτερο κύμα εσωτερικής μετανάστευσης τις δεκαετίες του '50 και του '60. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του 1951, η τότε Κοινότητα Νέων Λιοσίων είχε 5.460 κατοίκους, πληθυσμός ο οποίος σχεδόν εξαπλασιάστηκε μέσα σε μια δεκαετία και έφτασε το 1961 τους 31.810 κατοίκους, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο: 492%!

▪ Σήμερα ο πραγματικός πληθυσμός του Δήμου Ιλίου ξεπερνά τους 130.000 κατοίκους.

▪ Η οικονομική δραστηριότητα του Ιλίου φέρει έντονα τα χαρακτηριστικά της ευρύτερης περιοχής της Δυτικής Αθήνας. Ανάπτυξη παρουσιάζουν κυρίως οι τομείς της μεταποίησης και του εμπορίου, με μικρού μεγέθους βιομηχανίες, βιοτεχνίες και επιχειρήσεις, με μέσο όρο απασχολούμενων τα 2-3 άτομα. Το 24% του εργατικού δυναμικού του δήμου είναι μισθωτοί, ενώ το υπόλοιπο 76% είναι εργοδότες και αυτοαπασχολούμενοι. Το Ίλιον, έως το 1994 ονομάζονταν Νέα Λιόσια

▪ Η επιλογή μετονομασίας της πόλης, από Νέα Λιόσια σε Ίλιον, χρεώθηκε στα θετικά του τότε Δημάρχου Βασίλη Κουκουβίνου, ως εμπνευστής, αφού ξεκίνησε με απόφαση του Δημοτικού συμβουλίου στις 8 Οκτωβρίου 1991 και διεκπεραιωτής, αφού ολοκληρώθηκε επίσημα το Σεπτέμβριο 1994 με την έγκριση του Προέδρου της Δημοκρατίας η οποία δημοσιεύθηκε στο Φ.Ε.Κ. 159/29-9-1994 και δεν ήταν τυχαία. Προφανώς είχε σκοπό να επαναφέρει την αρχική ονομασία του οικισμού Ίλιον - Τρωάς, που δημιουργήθηκε στην περιοχή του σημερινού δήμου το Μάρτιο του 1858, από τις οικογένειες των εργατών του κτήματος Επταλόφου (γνωστότερο και ως Πύργος Βασιλίσσης), από Βαυαρούς, αξιωματικούς, αυλικούς και εύπορους Αθηναίους, οι οποίοι κατοικούσαν εδώ, ήταν ευνοούμενοι της Βασιλικής Αυλής και έδωσαν τότε το όνομα του οικισμού σε Ίλιον Τρωάς έχοντας σημείο αναφοράς, σε μελέτες ευρωπαίων χαρτογράφων, που λίγα χρόνια πριν, τοποθετούσαν στην ίδια περιοχή τον αρχαίο δήμο Τρώων).

▪ Ο πληθυσμός του μικρού οικισμού είχε τότε μόλις 227 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 1861.

▪ Στα επόμενα χρόνια - μετά την έξωση του Όθωνα από την Ελλάδα - το ενδιαφέρον των χωρικών των Λιοσίων (Άνω Λιοσίων), της Φυλής και του Μενιδίου, καθώς και πλούσιων Αθηναϊκών οικογενειών για την περιοχή έκανε πολλούς από αυτούς να εγκατασταθούν στον οικισμό και άλλους να αγοράσουν κτήματα. Από όλους αυτούς, οι μεγάλες οικογένειες των Λιόσηδων είναι εκείνες που βρέθηκαν με την πάροδο του χρόνου κύριοι πολύ μεγάλων εκτάσεων και αναδείχθηκαν σε μία από τις πιο ισχυρές οικογένειες στην περιοχή.

▪ Έτσι, ο οικισμός μετονομάστηκε αρχικά Κάτω Λιόσια -για να ξεχωρίζει από τα Λιόσια (Παλαιά)- και αργότερα, κατά το τέλος του αιώνα, πήρε το όνομα Νέα Λιόσια, το οποίο έφερε μέχρι και το 1994.

▪ Διοικητικά τα Κάτω Λιόσια ανήκαν στο δήμο Αθηναίων, ο οποίος βεβαρημένος με τα δικά του προβλήματα, σχεδόν καθόλου δεν ενδιαφέρθηκε για την ανάπτυξη και την τύχη της περιοχής, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός του οικισμού μετά το 1861, να αυξάνεται με πολύ βραδείς ρυθμούς: το 1879 ο οικισμός αριθμούσε μόλις 372 κατοίκους, 471 το 1889, 666 το 1896, 801 το 1907 και 1.121 το 1920.

▪ Παρόλο, όμως, που ο οικισμός αναπτυσσόταν με βραδείς ρυθμούς, εν τούτοις, τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου και τις πρώτες του 20ου αιώνα, αποτελούσε, μαζί με το Μενίδι, τα "κεφαλοχώρια" της περιοχής βορειοδυτικά της Αθήνας.

▪ Τότε, το Περιστέρι δεν ήταν παρά ένας μικρός συνοικισμός, μικρό χωριό παρέμενε και το Καματερό, ενώ οι Άγιοι Ανάργυροι εμφανίστηκαν ως κοινότητα αρκετά χρόνια αργότερα.

▪ Ο πληθυσμός του οικισμού αυξήθηκε για πρώτη φορά σημαντικά, φτάνοντας τους 1.807 κατοίκους, την οκταετία 1920 - 1928, κατά την οποία πραγματοποιήθηκε και η ανεξαρτητοποίησή του από το Δήμο Αθηναίων (16 Φεβρουαρίου 1925).

▪ Η περιοχή που αποσπάστηκε από το δήμο Αθηναίων αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα με την ονομασία "Κοινότης Νέων Λιοσίων". Επρόκειτο για μια τεράστια έκταση που συμπεριελάμβανε εκτός από την περιοχή του σημερινού δήμου Ιλίου και τον μισό περίπου από το σημερινό δήμο Περιστερίου, το μεγαλύτερο τμήμα του σημερινού δήμου Καματερού και ολόκληρους τους σημερινούς δήμους Αγ. Αναργύρων και Πετρούπολης.

▪ Τα πρώτα χρόνια της κοινότητας ήταν δύσκολα. Η πλήρης αναδιοργάνωση, η αντιμετώπιση των πολλών προβλημάτων της περιοχής, η υλοποίηση και η επέκταση μεγάλων έργων υποδομής ήταν οι κυριότερες από τις προτεραιότητες των διοικούντων, αλλά τα πενιχρά οικονομικά της κοινότητας δεν βοηθούσαν.

▪ Στην αυγή της κρίσιμης δεκαετίας του 1930 σχεδόν κανένα από τα μεγάλα προβλήματα της περιοχής δεν είχε ακόμα επιλυθεί και η αδυναμία της Κοινοτικής Αρχής να τα αντιμετωπίσει ήταν πια προφανής, με αποτέλεσμα οι απογοητευμένοι κάτοικοι να καταφύγουν σε διαμαρτυρίες. Η δυσαρέσκεια των κατοίκων των Νέων Λιοσίων ήταν τέτοια, ώστε να αναγκαστούν να ζητήσουν εγγράφως τη διάλυση της κοινότητας και την εκ νέου προσάρτησή της στο δήμο Αθηναίων, όπου πραγματοποιούνταν σημαντικά έργα, με την ελπίδα να επωφεληθούν και οι ίδιοι από αυτά. Το αίτημα, όμως, των κατοίκων δεν έγινε δεκτό από το Κοινοτικό Συμβούλιο με το αιτιολογικό ότι τα πλεονεκτήματα της αυτοδιοικούμενης κοινότητας είναι πολύ περισσότερα από τα μειονεκτήματα.

▪ Παρά τις τεράστιες δυσκολίες, όμως, στη δεκαετία 1930 - 1940 τέθηκαν οι βάσεις ανάπτυξης των Νέων Λιοσίων και δρομολογήθηκαν όλα εκείνα τα ζητήματα που συνιστούν τη δημιουργία αστικής υποδομής. Η αμέσως επόμενη περίοδος, όμως, του 1940 - 1950, με την Κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο, δεν επέτρεψε τη συνέχιση των έργων ανάπτυξης που είχαν ξεκινήσει. Την περίοδο αυτή ο πληθυσμός της κοινότητας ανερχόταν στους 5.000 περίπου κατοίκους, σύμφωνα με στοιχεία του 1949.

▪ Τη δεκαετία 1951 - 1961 η πληθυσμιακή έκρηξη, η οποία είχε σημαντικές επιπτώσεις όχι μόνο στα Νέα Λιόσια, αλλά και σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο, ήταν η αιτία της σχεδόν πλήρους οικοπεδοποίησης των εναπομεινασών εκτάσεων της κοινότητας. Το 1951 η κοινότητα των Νέων Λιοσίων είχε 5.460 κατοίκους, ενώ το 1961 ο πληθυσμός της ανερχόταν στους 31.810 κατοίκους, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο: 492%! Κατά την περίοδο αυτή τα οικονομικά της κοινότητας παρέμεναν τόσο άσχημα, όσο και τα πρώτα χρόνια της αυτοτέλειάς της.

▪ Τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο η οικιστική ανάπτυξη συρρίκνωσε σταδιακά τον αγροκτηνοτροφικό χαρακτήρα της περιοχής, ενώ την ίδια εποχή άρχισε και η συρρίκνωση του κτήματος του Πύργου Βασιλίσσης.

▪ Τον Απρίλιο του 1963, με το Βασιλικό Διάταγμα 212 η Κοινότητα Νέων Λιοσίων έγινε Δήμος. Πρόεδρος της κοινότητας την εποχή εκείνη ήταν ο Γεώργιος Κακούρης, ο οποίος παρέμεινε στη θέση του Δημαρχεύοντος μέχρις τις εκλογές του 1964, οπότε Δήμαρχος εξελέγη ο Αθανάσιος Οικονόμου. Ο πληθυσμός του Δήμου ξεπερνούσε πλέον τους 50.000 κατοίκους.

▪ Από το χρονικό αυτό σημείο και στο εξής, η ανάπτυξη του δήμου των Νέων Λιοσίων ακολούθησε την ίδια πορεία με τους άλλους δήμους του Λεκανοπεδίου. Τα χαρακτηριστικά ήταν κοινά: σταδιακή αύξηση του πληθυσμού, πλήρης οικοπεδοποίηση των ελεύθερων εκτάσεων, αυθαίρετη δόμηση, εντάξεις στο Σχέδιο Πόλεως και -πολύ καθυστερημένα- ένας τιτάνιος αγώνας για τη δημιουργία έργων υποδομής, αφού καμία από τις πόλεις του Λεκανοπεδίου δεν ήταν έτοιμη να φιλοξενήσει τόσο πληθυσμό.

▪ Τον Ιούνιο του 1967, η στρατιωτική Κυβέρνηση έπαψε τον Α. Οικονόμου και στη θέση του διόρισε Δήμαρχο τον Γεώργιο Κακούρη. Ο Γ. Κακούρης παρέμεινε έως και το 1970 οπότε και διορίστηκε στη θέση του ο Δημήτριος Λυκουρέσης, ο οποίος διετέλεσε Δήμαρχος ως το 1974.

▪ Κατά τη μεταβατική περίοδο της μεταπολίτευσης, από 24/9/1974 ως 31/5/1975, ανέλαβε υπηρεσιακός Δήμαρχος ο δικαστικός Σωτήριος Βερβέσος, ενώ την 1/6/1975 Δήμαρχος αναδείχθηκε ο Κωνσταντίνος Τσίγκος.

▪ Τις εκλογές του 1982 κέρδισε ο συνδυασμός του Βασίλη Κουκουβίνου, ο οποίος ανέλαβε τη Διοίκηση του Δήμου από τον Ιανουάριο του 1983 και εξελέγη 6 συναπτές τετραετίες.

▪ Στην τελευταία αυτή περίοδο του Δήμου ολοκληρώθηκαν οι βασικές υποδομές, εκσυγχρονίστηκαν οι θεσμοί παροχής υπηρεσιών, υλοποιήθηκε η αντιπλημμυρική θωράκιση, δημιουργήθηκαν χώροι πρασίνου και αναψυχής, οργανώθηκε δίκτυο κοινωνικής προστασίας και πραγματοποιήθηκε έργο ορατό στους τομείς του αθλητισμού, του πολιτισμού και της παιδείας. Το ενδιαφέρον πλέον της Δημοτικής Αρχής είχε στραφεί σε έργα που θα έκαναν πιο σύγχρονη και πιο φιλική την πόλη για τους κατοίκους της, οι οποίοι το 1991 ήταν 78.029, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής.

▪ Σταθμό στην ιστορία του Δήμου, αποτέλεσε η μετονομασία της πόλης, από Νέα Λιόσια σε Ίλιον, όπως παραπάνω αναφέρεται.

▪ Τον Οκτώβριο του 2006, μετά από 24 χρόνια θητείας του Βασίλη Κουκουβίνου στη Δημαρχία του Ιλίου, αναδεικνύεται ο Νικόλαος Ζενέτος ο οποίος ήταν εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος στην παράταξη του Δημάρχου Βασίλη Κουκουβίνου.

*Πηγή ιστορικών στοιχείων: «ΙΛΙΟΝ, Πορεία στους αιώνες», Μαρίνου Διώτη & Σπύρου Γεωργόπουλου, Έκδοση Πολιτιστικού Κέντρου «Μελίνα Μερκούρη», Ίλιον, 1995


decoration decoration
decoration decoration decoration
Είσοδος
decoration decoration
decoration decoration decoration
Επερχόμενα Γεγονότα
  • Δεν υπάρχουν επερχόμενα γεγονότα
decoration decoration
decoration decoration decoration
Πρόσφατα σχόλια
decoration decoration